«Τι ωραία που θα περάσεις. Θα δεις! Θα πας στο σχολείο και εκεί θα κάνεις ένα σωρό πράγματα! Θα γνωρίσεις τη δασκάλα σου, θα κάνεις φίλους και όλοι μαζί θα τραγουδάτε, θα χορεύετε, θα ζωγραφίζετε, θα παίζετε!» μου έλεγε συνέχεια η μαμά μου.
Α! Ναι! Δε σας συστήθηκα! Είμαι η Μελίνα. Είμαι 3 χρονών και πριν λίγες μέρες πήγα στον παιδικό σταθμό για πρώτη φορά! Περίεργη μέρα! Ναι, ναι! Θα σας τα πω. Θα σας τα πω όλα, σε λίγο! Τώρα θα σας πω τι έγινε το προηγούμενο βράδυ που είχε έρθει στο σπίτι η Πέννυ, η φίλη της μαμάς. Συζητούσαν. Προσπαθούσα να καταλάβω τι έλεγαν. Σίγουρα για μένα μιλούσαν.
- Βρε Πέννυ μου, κάνω το σωστό; Η καρδιά μου σπάει σε κομμάτια!
- Αχ Χρύσα μου. Θα δεις! Τα ίδια ένιωθα και εγώ με τον Γιαννάκο μου. Θα κοινωνικοποιηθεί. Θα μάθει να υπάρχει και να παίζει σε ομάδα.
- Μα μια ζωή στα θρανία θα είναι!
- Όλα καλά θα πάνε! Οι πρώτες μέρες θα είναι λίγο δύσκολες μόνο.
Διαβάστε και ακούστε παραμυθάκια εντελώς δωρεάν
Και κάπως έτσι το επόμενο πρωινό έφτασε...
Περίεργη μέρα! Περίεργη για όλους μας! Η μαμά με κρατά από το χέρι. Φτάσαμε! Είμαστε στην αυλή. Τσουλήθρες, σπιτάκια, τραμπάλα. Ουάου!! Και ένα κάστρο! Ουάου! Τρελαίνομαι για κάστρα! Η μαμά μου λέει να μπούμε στην τάξη και με παίρνει στην αγκαλιά της. Τάξη, ένας άγνωστος χώρος. Παιχνίδια παντού. Άγνωστα και αυτά. Βλέπω και παιδιά. Και αυτά άγνωστα.
«Καλημέρα. Είμαι η κυρία Φωτεινή. Εσύ είσαι η Μελίνα; Τι ωραία κοτσιδάκια είναι αυτά» είπε όλο χάρη και νάζι μία κυρία. Άγνωστη και εκείνη. Ναι. Είναι η δασκάλα μου, μάλλον. Μετά από λίγο την ακούω να λέει στη μαμά μου: «Αφήστε την αγκαλιά, σιγά σιγά». «Όχι! Δε θέλω να την αφήσω τη μαμά μου» θέλω να της απαντήσω, ξέρετε με αυτό το αυστηρό ύφος που έχω, αλλά δε μιλάω. Σφίγγω τη μαμά πιο πολύ. Όσο η κα Φωτεινή και η μαμά μιλάνε, εγώ βλέπω τα άλλα παιδιά. Κλαίνε! Μάλλον θέλουν τη μαμά τους. Όχι, όχι! Τώρα δε θέλω με τίποτα να αφήσω την αγκαλιά της. Πολλοί άγνωστοι μαζί. Η μαμά είχε πει θα περάσω ωραία! Με τόσους άγνωστους μαζί, πως γίνεται; Η μαμά λίγο τρέμει. Το καταλαβαίνω! Το νιώθω! Γιατί όμως; Αφού μου το είχε πει, θα περάσω ωραία. Τότε ακούω πάλι την κα Φωτεινή να λέει: «Μανούλα σε καταλαβαίνω! Αντιλαμβάνομαι την αγωνία στα μάτια σου μα πρέπει να δείξεις στη Μελίνα ότι με εμπιστεύεσαι. Σιγά σιγά ας κατέβει από την αγκαλιά σου».Τότε η μαμά με κατέβασε. Μου έδωσε ένα γλυκό φιλί και το αρκουδάκι μου για να μου κάνει παρέα. Να έχω κάτι μαζί μου, να νιώθω ασφάλεια. «Θα έρθω μετά στην αυλή» μου είπε και έφυγε. Μόνο έτσι αντιλαμβάνομαι το χρόνο εγώ. Με ένα σημείο αναφοράς. Πόσο ανάγκη είχα από όλα αυτά! Μα δεν άντεξα. Έκλαψα. Έκλαψα πολύ!
Μετά από λίγο η κυρία Φωτεινή, ξεκίνησε να τραγουδάει. Σα νεράιδα τραγουδούσε! Mαγική φωνή!! Και κάπως έτσι, τα κλάματα όλων σταμάτησαν. Μετά για να γελάσουμε, μας έκανε αστείες γκριμάτσες. Γελάσαμε. Γελάσαμε πολύ. Όλοι. Ή μάλλον σχεδόν όλοι. Και στο τέλος άνοιξε τα χέρια για μια μεγάλη αγκαλιά. Την αγκαλιάσαμε όλοι. Ή μάλλον σχεδόν όλοι. Το σίγουρο πάντως ήταν ένα! Δεν έκλαιγε κανείς μας πια. Βέβαια, δε σας κρύβω ότι έκλαιγα για αρκετές μέρες στην αρχή. Όμως η στενοχώρια έφευγε γρήγορα γιατί πραγματικά περνούσα υπέροχα στο σχολείο μου. Ήταν μόνο εκείνη η δύσκολη ώρα που έπρεπε να αφήσω τη μαγική αγκαλιά της μανούλας μου.
Και κάπως έτσι, φτάσαμε τώρα να ξυπνάω το πρωί, να παίρνω την τσάντα μου, να πηγαίνω στην πόρτα, να φωνάζω «Σχολείο!» και η μαμά να απαντά: «Αγάπη μου, είναι Σάββατο σήμερα......»
Μια όμορφη ιστορία της Βασιλικής Βεντουρή
*****Αγαπητή μανούλα να θυμάσαι πως η προσαρμογή του κάθε παιδιού είναι διαφορετική! Γιατί το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό. Μανούλα να θυμάσαι ακόμα πως το παιδί σου για να συμμετέχει σε δραστηριότητες, σε φαγητό ή και σε ύπνο θα πρέπει πρώτα να νιώσει ασφάλεια και οικειότητα με το χώρο του σχολείου και τους ανθρώπους του. Και να σου πω και κάτι άλλο; Εμείς οι παιδαγωγοί, γνωρίζουμε καλά πως μας δίνεις ό,τι πολυτιμότερο έχεις στη ζωή σου για αυτό υποσχόμαστε να κάνουμε το καλύτερο για εκείνο. Επίσης αντιλαμβανόμαστε πόσο δύσκολο είναι να αποχωριστείς το παιδί σου εκείνη την ώρα και να φύγει ο ένας από την αγκαλιά του άλλου!! Το ξέρουμε καλά! Γιατί όσο χρονών και να φτάσουμε, σαν την αγκαλιά της μαμάς, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο.... *****
Η υπέροχη ιστορία που διαβάσατε χρειάζεται επειγόντως εικόνες. Πολλές εικόνες, οι οποίες θα δημοσιευτούν στην ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΓΝΩΣΗ Γι' αυτό σηκώστε μανίκια, αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη και δημιουργήστε. Έπειτα στείλτε μας από μια έως 101 εικόνες γράφοντας το όνομα και την περιοχή σας !!
ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΗΜΕΡΑ!!
